Na Śląsk przybyli prawdopodobnie w wieku XI. Osiedlili się wpierw w Klisinie i nazywali się panami Fragstein lub „panami z Klisina” (von Glaesen, od której pochodzi nazwa polska herbu - Glezyna). Jednak już rezydując w Klisinie zaczęli używać nazwiska Larisch, które określało potomków niejakiego Hilariusa z Klisina.

Rodziny Fragsteinów i Larischów przeniosły się do leżących niedaleko Klisina Naczęsławic w wieku XV, które od tego czasu stały się siedzibą rodów. Fragsteinowie byli w XV wieku wójtami dziedzicznymi Głogówka, zaś Larischowie podzielili się na dwie linie: górnośląską (baronowską a następnie szlachecką) z Naczęsławic i czesko-austriacką (hrabiowską) z Ligoty w Księstwie Cieszyńskim. Linia z Ligoty używająca później nazwiska Larisch-Moennich należała do najwyższej arystokracji austriackiej, natomiast linia wywodząca się z Naczęsławic była uboższa i mniej znacząca w dziejach kultury i historii Śląska. Larischowie posiadali liczne majątki na Śląsku w okolicy Raciborza, Opola, Gliwic, Bytomia, oraz przez dłuższy czas w Nakle.

Właścicielką Naczęsławic po Fragsteinach była Ewa Elbeln – zmarła w 1621 roku.

Na cmentarzu parafialnym w Naczęsławicach ocalały dwie tablice grobowe po Laryschach. Są to prawdopodobnie jedyne dowody materialne po hrabiowskiej już zubożałej rodzinie. Na pierwszej z nich jest napisane:

na drugiej:

Ponadto, w księgach metrykalnych Naczęsławic jest odnotowane tylko imię córki Beaty, która zmarła 11 lutego 1860 roku i została w Naczęsławicach pochowana.

Na Śląsku nazwisko Larysch lub Larisch jest jeszcze współcześnie bardzo często używane, natomiast w Krakowie do dziś istnieje pałac Laryszów.

Tekst został opublikowany w Roczniku Głogóweckim 2001. Publikacja w Głogówek Online za zgodą TMG .