Latem 1902 roku przybył na Górny Śląsk do Panewnik (obecnie południowa dzielnica Katowic) i zajął się organizacją nowej placówki zakonnej. Franciszkań­skiemu dziełu towarzyszyło poparcie du­chowieństwa i wielka radość mieszkań­ców Panewnik, Ligoty, Piotrowic i oko­licznych osad. Prace rozpoczął od budo­wy groty lurdzkiej, którą poświęcono we wrześniu 1905r w obecności ponad 30 tys. pielgrzymów, do których po południu ka­zanie wygłosił o. Rogosz. W tym samym roku, 4 października w uroczystość św. Franciszka rozpoczęto prace ziemne przy wykopie fundamentów kościoła i klaszto­ru. Po Wielkanocy 1907r pierwsi francisz­kanie zamieszkali w nowym klasztorze, przełożonym konwentu, a później pierw­szym gwardianem był o. W. Rogosz. Więk­szość prac specjalistycznych wykonywali bracia zakonni. Konsekracja kościoła do­konana w lipcu 1908r przez kard. J. Kop-pa przemieniła się w wielką manifestację religijną, w której wzięło udział ponad 100 tys. ludzi. W 1913r za sprawą ojca gwar­diana W. Rogosza, sprowadzono do Pa­newnik z Włoch relikwie św. Męczenni­ków: Ptolomeusza i Romana. W uroczy­stości tej udział wzięło blisko 200 tys. wiernych z całego Górnego Śląska. W 1915r o. Rogosz został wybrany na członka Zarządu Prowincji. W 1923r zo­stała utworzona nowa prowincja zakonna z siedzibą w Panewnikach, w której pia­stował urząd członka Zarządu. Został prze-

znaczony do objęcia, skasowanego w 1863r, klasztoru wieluńskiego. Pracował z wielkim zaangażowaniem wśród tutej­szego ludu oraz prowadził prace remon­towo - budowlane. Po niedługim czasie Zarząd Prowincji przeniósł o. Rogosza do Rybnika polecając mu budowę kościoła i organizację życia duszpasterskiego. W 1926r o. Rogosz został wybrany na pro­wincjała. Urząd ten piastował do 1929r. Jako prowincjał został powołany na sta­nowisko wizytatora generalnego Prowin­cji Niepokalanego Poczęcia NMP w Pol­sce. Po złożeniu urzędu prowincjała po­wrócił do Wielunia, gdzie zasłużył się jako budowniczy groty lurdzkiej i stacji drogi krzyżowej. W związku z postępującą cho­robą i wiekiem przeniósł się do Panewnik. W ostatnich latach życia głosił kazania i wykłady w domach sióstr zakonnych.

Zmarł 3 lutego 1939, w 74 roku życia, 59 roku życia zakonnego i 48 roku kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu panewnickim obok swego brata, o. Alfonsa. W do­wód uznania za dzieło budowy kościoła i klasztoru w Panewnikach oraz gorliwą dzia­łalność duszpasterską w parafii jedna z ulic w Katowicach- Panewnikach nosi jego imię.

Warto wspomnieć, iż w okresie Bożego Narodzenia w panewnickiej bazylice eks­ponowany jest, uchodzący za największy w kraju, żłobek bożonarodzeniowy, odwie­dzany przez tysiące mieszkańców regionu.