Kiedy rozmawiam z handlującymi na targowisku Ukraińcami dowiaduję się, że  nie jest już tak dobrze, jak kiedyś. Swego czasu myśleli nawet o pozostaniu tu na stałe, teraz twierdzą, że przyszłość nie rysuje się już tak różowo. Polakom życzą jak najlepiej, a szczególnie, żeby dobrze zarabiali. To zrozumiałe – jak wam będzie lepiej, to i nam. Swoją przyszłość widzą w powrocie do domu. Ale wrócić póki co nie opłaca się. Przecież zainwestowali w towar, we wszelkiego rodzaju pozwolenia, opłaty. Zarabiają naprawdę niewiele. Utarg z dzisiejszego dnia to zaledwie 12 zł. Co się sprzedaje najlepiej? Skarpety, ciuchy... Asortyment szeroki: rzeczy elektryczne (czajniki itp.), narzędzia, gry komputerowe, artykuły wędkarskie, ubrania, kapcie. Wszystkiego po trochę. Im więcej, tym większe prawdopodobieństwo sprzedania. Można też zamówić u nich np. jakąś wiertarkę, czy piłę. Przywiozą. Ruskiego towaru nie ma, bo i skąd. Tam fabryki polikwidowali. A szkoda, bo towar, zwłaszcza ten „nastajaszczij” był bardzo dobry i trwały.

Dzisiaj pada deszcz. Nastrój nostalgiczny. Moi rozmówcy wspominają dom. Trzydzieści kilometrów od granicy w Przemyślu. Tam czeka żona, maleńki synek. Pakują towar nieco zziębnięci.

- Ja, panie po Syberii, po pracy przy siarce. Do emerytury niedaleko. Byle doczekać i jadę do domu. Syn też tu nie zostanie. Kiedyś, dwanaście lat temu, jak zaczynałem, to ja u nas byłem pan. Teraz jest wielu takich, którym powodzi się lepiej niż mnie.

Polaków lubią, maja wśród nich wielu przyjaciół. Nieraz żartują, śmieją się. Ich też nasi akceptują. Zawsze grzeczni, uprzejmi, jak trzeba, służą pomocą. W Głogówku już pięć lat. Na ile jeszcze starczy sił i chęci?