Smutny ten pochód skierował sie na drogę do Prudnika, gdzie miano nadzieję znaleźć schronienie u współbraci i zacząć na nowo układać sobie życie. Oto idą przepełnieni goryczą i po raz ostatni spoglądają na zielone łąki otaczające rzekę Osobłogę, na pachnące zbożem złociste pola Mochowa. Cicha modlitwa płynąca z ich ust pełna jest niepokoju i niepewności losu, który czeka gdzieś za zakrętem drogi. Jeszcze niewielki kawałek drogi i z oczu zniknie wieża kościoła, ratusza, zamek i to wszystko, co tak bardzo sercu drogie... Usiąść jeszcze na górce glinianej i napatrzeć się, napatrzeć tak, by nigdy  nie zapomnieć.

    Kiedy tak siedzą w ciszy, nagle do uszu ich dochodzą śpiewy. Z początku ledwie słyszalne, dalekie, potem coraz wyraźniejsze i głośniejsze. Coraz bardziej znajome. To z Nysy wracają ich ziomkowie. Już zza wzgórza widać sztandary. Znajomi i sąsiedzi  podchodzą, podają ręce, witają, namawiają do powrotu...