Historia ta wydarzyła się dawno, bardzo dawno, w okresie wojny trzydziestoletniej. Glogovia - Głogówek, małe miasteczko na bursztynowym szlaku, zbudowane na nasłonecznionej skarpie pradoliny rzeki Osobłogi, gościło wielu podróżników.

Uprawiano tu winorośl, z której wyrabiano wspania­łe wino gronowe, śladem tego jest kiść winogron umiesz­czonych w herbie miasta.

Wino magazyno­wano w wybudowa­nych pod miastem tunelach, które mo­gły służyć również jako kryjówka przed prześladowcami. Wraz z zaciężnym wojskiem szwedz­kim przywędrował też do nas wielki obieżyświat – Złoty Smok o Trzech Głowach. Był to chyba jedyny na świecie wesoły smok i na do­datek poliglota. Jednocześnie mógł mówić trzema różny­mi językami. Bardzo lubił dzieci, którym pozwalał się gła­skać po trzech głowach i jednocześnie śpiewał im piosen­ki trzema różnymi głosami.

Dawno, dawno temu, żył w Głogówku pewien pszczelarz. Skromna jego chatka stała poza murami miasta, ponieważ tylko tam mogła znajdować się pasieka.  Pszczelarz kochał swoją pracę i każdego  ranka witał się ze swoimi pszczołami:

Kiedy zapytasz rodowitego Głogowianina o to, czy zna jakąś legendę związaną z jego miastem, usłyszysz zapewne tę o baszcie, w której więziono kobietę - zbrodniarkę.

Różnie ludzie o tym opowiadali. Jaka jest prawda? Ja ci nie powiem, bowiem każda legenda ma w sobie jej ziarenko. Resztę zaś dyktuje na nasza wyobraźnia. Mogło to zatem wyglądać tak...

Stało się to w święto Piotra i Pawła 1599 roku. Drogą do Głogówka jechali dwaj synowie najbogatszego gospodarza z Kazimierza - Jan i Jerzy Szolc. Kiedy już zbliżali się do Oraczy, napotkali na swojej drodze rycerza Hansa Reiswitza von Kandrzin. Kiedy już się mijali, rycerz nakazał im się zatrzymać i z wysokości swojego konia zbeształ chłopskich synów za to , że pozdrawiając go zbyt mało szacunku mu okazali. oni nie zgadzali się z tym i rozpoczęła się sprzeczka. Ponieważ zaś temperament zarówno wysoka urodzonego, jak i kmiotków był niezwykle ognisty, rozgorzała bójka. Młody rycerz nie mogąc dać rady dwóm osiłkom w końcu zastrzelił ich obu.

W XVI wieku , kiedy na naszych ziemiach szalała dżuma, mieszkańcy Głogówka opuszczali miasto i  osiedlali się na pobliskich polach. Stworzyli sobie tam warunki potrzebne do życia. Codziennie jednak podchodzili w pobliże swoich domostw i cierpliwie czekali... Czekali aż dżuma „odejdzie”. W zagrodach nie było oznak życia, ogrody opustoszały. Nawet ptaki poumierały. Czas się dłużył, pozostawała jednak  nadzieja powrotu.

Pewnego razu przełożony  wrócił wieczorem do swojej celi i zastał w niej mnichów siedzących przy  stole i grających w karty. Zapytał, skąd się  tu wzięli i co robią, gdy nagle zgasło światło i  zamiast odpowiedzi otrzymał siarczysty policzek. Kiedy wreszcie ochłonął z przerażenia i zaskoczenia, zapalił światło. Nikogo w pokoju nie zastał.

Przed wielu, wielu laty w północnej części naszego miasta, tam gdzie rzeka Osobłoga płynie i rozciąga się Olszynka, znajdował się wielki zamek. Panem jego był hrabia bardzo władczy, którego poddani ciężko pracowali w polu, w lesie i na łąkach. Zapłata ich była marna, mało tego - hrabia okrutnie i bezlitośnie traktował swoich poddanych. Wszyscy się go bali, szczególnie jego złych humorów i zachcianek.

-Idź se tam dziołszko i obejrzyj, co jo ci byda dużo godać. Mosz tam wszystko namalowano. -– mawiała oma Agnieszka, kiedy pytałam ją skąd się wzięła Dalna Kapliczka. Ta, która stoi przy drodze do Głogowca. Różnie ludzie o niej opowiadali. Słyszałam conajmniej kilka wersji. Dziś już chyba nie sposób dojść, jak  było naprawdę. Jedno jest pewne. To zdarzyło sie jesienią 1658 roku...